Foto: Pixabay
As mien Broder un ik nich mehr ganz lütt weern un uns ok mal de Haver steek, dor höögden wi uns jümmers op den Mudderdag un op ehrn Geboortsdag. Wi hebbt uns jümmers afwesselt, wokeen vun uns dit „Gedicht“ jedeen Mal nieg opseggen dörv:
Un dat geiht so:
Leve Mudder, wi hebbt di so leev!
Weern wi lütte Fahlens, denn weerst du en Stuut.
Weern wi lütte Kalver, denn weerst du en Koh.
Weern wi lütte Küken, denn weerst du en Hohn.
Weern wi lütte Katten, denn weerst du en groote Katt.
Weern wi lütte Lammers, denn weerst du en Schaap.
Leve Mudder, wi sünd blots froh, dat wi keen Farken sünd!
Nu makt wi dat nich mehr. Sünd ja öller worrn. Makt keen alvern Witzen mehr. Nie nich mehr. Man, wenn wi torüchdenkt, smustert wi noch af un an doröver.
Un – wenn ik mal nadenk: Dat gifft ja noch ´n Barg annere Deerten. Jümmers ´n Vadder un ´n Mudder. So as Vadder un Mudder bi uns Minschen; dat Kind is denn en Söhn orrer en Dochter.
Bi de Waalfisch, de ja, as bekannt, Söögdeerten sünd, is dat klor: De Vadder is de Bull, de Mudder de Koh, dat Kind dat Kalv. – Bi de Immen warrd dat al vigelienscher: De „Vadder“ is de Drohn, de Königin de Mudder? Un bi de Fisch: Hai-Männchen, Hai-Weibchen? Dat hört sik ja snaaksch an.
Un denn eerst bi de Sauriers: De hebbt ja wull Eier leggt. Schall en Tyrannosaurus-Vadder nu HAHN nöömt warrn? ´N Hahn, `n Monster, dat 12m lang is? It weet nich rech. Dor mutt de Wetenschapp noch mal naleggen, meen ik.
