Foto: Pixabay
Wat hett uns´ Herrgott sik domals dorbi dacht: Adam un Eva leevten in´n Paradies un bruken sik üm nix to kümmern. Wenn wi mal vun dat eene Verbott afseht. – Man, dat harrn´s ja gau vergeten. Un ZACK! müssen se sik sülven bemöhen. Üm allens, wat se bruken. Vun een Dag op den annern. Uns Herrgott harr ehr in de Sülvstännigkeit stött. Dat weer hart för Adam un Eva.
Nu kaamt de niegen „Erstklässlers“ to School. Warrd jümmers oftmals noch seggt: Nu fangt de Ernst vun dat Leven an! Na, ja, ganz so leeg is dat hüüttodaags nich. De meisten Kinner sünd al wat vörbereit´ op de School. (Wenn´t ok mehr un mehr gifft, de dat swoor fallt, wiel se nich so recht bereit sünd för de School.)
Woans geiht dat in de Natur to? Dat de Deerten sülvstännig warrd? – Dor is dat recht wat ünnerscheedlich: As wi all weet, gifft dat „Nesthukers“ un „Nestflüchters“. De Nesthukers warrd to´n Bispill blind un nakig, schallt heten ahn Fell, boren. Se blievt so lang in´t Nest un mütt pleegt warrn, bet se alleen leven köönt. So as Küken vun de Amseln orrer Kaninken. De Nestflüchters sünd veel gauer fit: Se warrd boren un mütt tosehn, dat se tominnst bi de Mudder bleevt. Opstahn un weglopen köönen, wenn´t nödig warrd. So as lütte Rehkitzen. Ok nöömt Blixsteert, wiel du dat witte Achterdeel sühst, wenn se wegloopt.
Wat is mit de „Meeres-Schildkröten“ ? De kruupt an´n Strand, leggt de Eier in den Sand, un denn is goot. Wenn de Lütten ut dat Ei slüppt, mööt se sik dörch den Sand buddeln un na dat Water henkrupen. Dor mööt se sehn, woans se torechkaamt. Wenn dor vördem een Mööv vörbikaamt, denn hett se ´n kortet Leven … De Natur kann grusig ween.
Noch leeger geiht dat bi de Embryonen vun den „Sandtigerhai“ to: De Embryonen wasst in den Uterus vun dat Mudderdeert ran. De Embryo, de toerst dor is, fritt de annern Eier un denn sien Süstern un Bröder op. Opletzt warrd he „to Water laten“ un fangt sien Leven an. (Wi gaht mal dorvun ut, dat he keen slecht Geweten hett.)
De längst Tiet brukt groote Söögdeerten as de Elefanten orrer de Wale. De heegt un pleegt ehr Lütten över Johrn.
Un de Minsch. Wenn wi mal nau sünd, bruukt de Minsch 18 orrer noch mehr Johrn, bet he sülvstännig dörch dat Leven geiht. Wi hebbt je ok noch uns´ Rechtspreken un denkt denn an de Vulljöhrigkeit.
Liekers – so wiet is dat för uns´ Kinner in de eerst Klass in de School ja noch nich. Un doch blifft de Frag: Wie kriegt wie dat hen, dat se rechtiedig sülvstännig warrd un dat ehr ok nich to swoor fallt?
De oole Grundsatz is ja „Anfangs veel Hölp, laterhen weniger!“ .
Lütte Büxenschieter brukt mehr Hölp, is klor. `N Schoolkind kann bald sien Tasch alleen packen. (Höpt wi.)
De Kinnergorrns bereit in dat letzt Johr al veel vör. Mithölpen, Oprüümen, Stillsitten, Tohören un noch mehr.
So schallt dat ok to Huus in de Familie togahn: Wat dat Kind alleen kann, mööt de Öllern nich maken. Sünst warrd de Kinner untofreden. Dat is ´n groote Gefohr. Untofredenheit.
`N Knackpunkt sünd oftmals de Huusopgaven: Hier mal de „Idealfall“ – Dat Kind sitt an en oprüümten Disch mit sien Opgaven. Vadder orrer Mudder orrer en anner Minsch sünd in de Neegde un gaht ok ehr „Ogaven“ in´t Huus na. Se sitt nich as ´n Höhnergluck op dat Kind, man se sünd dor un hölpt, wenn dat nödig warrd. So blifft dat Kind tofreden un kann seggen: Heff ik sülven schafft!
Dorto passt en Gedicht vun Heiner Querfurt (+). Musik vun Uli Gröhn:
Mudder ik bün al groot
