Die Plattdeutsche Kolumne von Uli Gröhn: ME-TOO? Nee! Un „Nee!“ heet „Nee!“

Dat seggt Frunslüüd männichmal to Recht, wenn se schreeg vun de Siet ansabbelt warrd, wenn se angrabbelt warrd. – „Sexuelle Belästigung“. Wi weet ja all, wokeen een vun de leegsten Puttfarken in dit Bedregen is: Dat is Donald Trump. De sogor noch dormit koketteren deiht, wat he sülven för`n Mors is: ”Grab ’em by the pussy”. So snackt de gröttst Politiker op uns´ Planet!
Ik meen: De Gröttsten, de dat op uns´ Planeten gifft, dat sünd uns´ ganz lütten Kinner. De hebbt noch keen Schuld op sik laadt. De kiekt di ut ehr Hart an un verstellt sik nich. Se freit sik – un se hebbt nau as wi opwussen Lüüd ehr Nööd. Un wenn´t ok blots so is, dat se Hunger hebbt orrer de Büx vull is. Un denn künnt se nich seggen , wat ehr fehlt: Se schriet los. (Mitünner kann een´ dat gau suer warrn, wenn dat nich klor is, worüm se denn nu wedder an´t blarrn sünd. – Man is dat hier ´n anner Geschicht:)
Mien Claudia un ik sünd ja nu ok Grootöllern. Un wi hebbt uns´ Enkel recht wat giern bi uns to´n Höden. Wi speelt mit em. Wi laat em alleen speelen. Wi leest em wat vör. Wi laat em alleen rümkrupen. (Lopen kann he ja noch nich.) Wi singt mit em. Ik snack em wat op Platt vör. Wi passt op, dat he nich den Herd orrer den Kamin anfaat. Wi fodert em. Wi kuschelt mit em. Ach, un wat nich allens! Neegst will ik ´n Kaspertheoter buen.
Un – klor: So´n Namiddag kann ok mal lang warrn. Wenn he ´n niegen Tähn kriggt, wenn he mööd warrd, wenn he een Lengen na sien Mudder hett: Denn fangt he an to quaken un to quengeln. So as all de lütten Kinner dat denn doot.
Denn is dat so wiet: De Jung mutt an de Luft! Antrecken! In den Kinnerwagen un los! Un denn geiht een vun uns, Claudia orrer mi orrer wi beid op uns „Dörp-Center“ to. Kunnen wi ja glieks noch een beten Melk un Brot inköpen.
Vör uns´ Discounter ankamen: „Ja, moin, Alfred un Jana!“ – „Moin, Claudia un Uli!, Na dor hebbt ji ja ju Lütten dorbi! Wat nüdelich!“
Un denn: Geiht de Finger vun Jana glieks gradweg in dat Gesicht un an de Snuut vun uns´ Enkel un will em striekeln. Uns´ Enkel harr Jana nie nich sehn hatt. Un nu hett he ehr´n Finger an sien Snuut?
An sik weer dat so, dat he grad mal ´n beten slapen schull un dat nöödig harr. Nu weer he wedder waak un füng an to schrien. Wiel he sik verfehrt harr. Ik meen: He hett to Recht schreen. Ik fraag: Wat wörr Jana dorvun holen, wenn se an´n Strand leegen harr un dor keem een frömmen Minsch an un grabbelt ehr in ehr Gesicht un an ehr Snuut rüm? Dat Gröttste, wat dat gifft, sünd uns Kinner. De verdeent ok Respekt. De warrd nich angrabbelt!

Beitragsfoto: Pixabay