Foto: Pixabay
Een vun de scheunsten Leeder över de Leev is villicht „Dat du mien Leevsten büst.“ Hebbt mien Fründ Peter Paulsen un ik nülich sungen. Dor fragt achteran uns´ Plaat-Snacker-Fründin Siegrid: „Worüm heet dat egens – Segg, wo du heetst – ? Wenn twee sik kennt un in de Nacht besöken doot, denn weet se dat doch wull.“ Goode Frag, ik heff dat to recherchieren versöcht – bi Jochen Wiegandt, de hett sik mit de Norddüütsche LiEderatur befaat. De Sitt vun dat „Finstern“ (Fensterln/bayrisch) hett dat ok in Flachen in Sleswig-Holsteen geven. To´n Bispeel in de Probstei, bi Kiel/Laboe. Ok op Föhr un Fehmarn. Dor is dat Bruuk west, an dat Finster vun en Deern üm ehr to warven. Dat müsst eerstmal nich afslut mit Intimität to doon hebben.
Un dorbi müsst de jung Mann seggen, woans he heet, ut welk Dörp he keem un wat sien Profession, sien Berop weer. Schall heten, dat kunn ween, dat se em gor nich kennen dee. Un noch: Dat weer ja de Tiet, as dat noch keen Lantüchten an de Straat geven dee, weer düster in de Nacht. Dorüm müsst se müsst fragen: Segg, wo du heetst! – Wenn he dat nich al doon harr. Wenn de Deern ehr Roh hebben wull, kunn se seggen: „Gah wieder, ik vermag jo nich.“ Liekers, wenn aver de beiden sik al kennden un leevden, denn, ja denn kunn dat ja ween, dat se em glieks mit in ehr Stuuv mit rinneem. Denn makt ok de Versen Sinn: Sachten den Gang henlang; baven liggt ´n Deck, ünnen liggt ´n Deck, in de Mitt, dat bün ik. In Nordfreesland schall dat ok af un an anners kamen ween: Wenn de Deern dat Finster nich apen makt hett, denn hett de jung Mann de Schief insmeten. Dat weer Gewalt. Sluss mit Romantik. Schad, dat man seggen mutt: Hett dat al jümmers geven, gifft dat ok hüüt noch. Dörf dat aver nich geven. Dorüm sünd Optrecken un Weerten so wichtig. För al Minschen, de tosamenleevt.
[Quelle: Wiegandt, Jochen: Hool sien Muul un sing mit! Kiel/Hamburg, 2021, Wachholtz-Verlag]