blots ik nich, ik bün de grote Utnahm. Kannst glöven, musst nich glöven, is aver so. Nu is dat so, dat in uns´ Dörp een Minsch wahnt, de hett wohrhaftig een Spleen. Wenn wi an sien Gorrn vörbigaht, köönt wi faken gor nich ophören uns to verwunnern. So akkerat hett he sien Rasen pleegt un putzt! Ik meen, he snitt de Halme un Spieren mit sien Nagelscheer. Un de Kanten sünd so grad, dat kann he blots mit een Laserpointer nameeten hebben. Un ´n poor Hüüs wieter, dor wahnt een, de wascht doch wohrhaftig tweemal in de Week sien Auto. Un föhren deiht he dat kuum. Föhrt dat Auto rut ut de Garaasch un wedder rin. He nimmt lever dat Rad un föhrt dormit in´t Dörp. De hett ja wiss den Knall nich hört, de Spinner. So´n Vagel heff ik tomindst nich! Ne, nie nich! Liekers hett mien Fru Claudia mi nülich wedder so verwunnert ankeken, as ik togang weer un de Nagels vun mien rechte Hann fielt heff. In een Winkel vun 45 Grad. Mit Nagel-Lack behannelt un denn mit een Glas-Fiel bearbeit. – Wat dat schull? Hett se fragt. Dor heff ik seggt: Bün Gitarrist. Hier geevt sik Profeschionaliät un Kunst de Hannen, Claudia! – Na, denn man to! Hett se grient. Na! Wüllt wi doch mal de Wohrheit de Ehr geven: `n lütte Mack heff ik dormit denn villicht ok. Un ik meen: Solang du mit dien Schrullen de annern Lüüd nich op de Fööt peddst, solang jedeen mit sien Fimmel toleriert warrd, solang blifft uns´ Welt bunt. Un dat is goot so. (Un verleden Week hebbt wi Boccia speelt. Op den feinen Rasen lött sik dat goot spelen. De Naver, de so giern sien Auto waschen deiht, weer ok dorbi. Un harr goode Tipps för mien Autopleeg. Weer ´n scheunen Namiddag.)
Beitragsfoto: Pixabay
Drucke diesen Beitrag
