Foto: Pixabay
Wi kiekt ja geern mal ´n Krimi in´t Puschen-Kino, mien Fru un ik. Löppt ja meist jeedeen Dag tomindst een Krimi. Oftmals ok Krimi-Komödien. An´n levsten so welk mit Lokalkolorit. De speelt denn op Sylt, in Sleswig, in Ostfreesland, Hamborg, Lübeck orrer Fehmarn. – Jo, de in de fiktive Gemeen Schwanitz op Fehmarn, de kiekt wi recht wat geern. „Nord bi Nordwest“ heet de Krimi. Hinnerk Schönemann hett de Hööftrull as en Deertendokter un Kommissor. An sien Siet sünd twee Fruenslüüd, een Wachtmeestersche un een annere Deertendoktersch, de em beid för sik hebben wullen. Man de Kommissor kann un will sik nich för een entscheeden un kiekt meisttiet so´n beten verbiestert. Denn gifft dat twee Bestatter, de sünd jümmer meist nau so flink bi den Tatort as de Polizei sülven, wiel se den Funk afhört. Un: „Ösger“, de speelt in jeedeen Episode wat anners; he söcht sik jümmers ´n niege Profession as ´n Welt-Idee, womit he to Geld kaamen will. – Klor, dat he so´n beten de snaaksche un drollige Partie speelt.
Worüm blots kiekt wi düsse Filme so geern?
Eerstmal sünd de goot makt. De rechte Mischen ut Spannen ut Humor.
Ik glööv, wi freit uns aver ok, wenn wi wat ut un´s Heimat wedderseht. To´n Bispeel warrd ja „Nord bi Nordwest“ nich blots op Fehmarn dreiht. Dat Fährschipp na den Priwall hen hebbt veele vun uns al mal sehn, Niegen-Gamme (Neuengamme, HH) kennt wi ´n beten, un dat Bestattungsinstitut findst bi uns in Wendörp wedder. Un noch: De Kommissor levt in den Film op een Schipp, dat liggt in Orth op Fehmarn in´n Haven. Glööv dat orrer glööv dat nich – as dat Schipp dor mal nich legen hett, keemen jüst mien Frünn un ik mit uns´ Seilyacht in den Haven un kregen jüst den Liggplatz towiest. Bi dat Anleggen is mi en Malöör passeert: Mien Brill is in´t Water fullen. Un dor ünnen liggt se wull hüüt noch. Schall heten, ünner dat Schipp vun den Kommissor vun „Nord bi Nordwest“. Wenn dat denn grad in´t TV to sehn is. (Mien Brill sühst, klor, nich. Liggt je ünner Water.) So. Un jeedeen Mal, wenn wi den Film kiekt un dat Schipp kümmt in´n Bild, segg ik to mien Fru: „Tja, dor ünnen liggt mien Brill.“ – „Tja, dat weet ik“, seggt denn mien Fru. Ik glööv, dorüm kiek ik düssen Film to un to geern. Wiel ik jümmers mal wedder dicht an mien Brill bün.
(Wenn ji mal „Nord bi Nordwest“ kiekt un dat Schipp is to sehn, denn weet ji ok: Dor ünnen liggt Ulis Brill.)
Un nu: Wenn dat so is, dat wi all de Films mit Lokalkolorit so geern kiekt, wiel dor wat vun Heimat to sehen orrer to spöören is, denn kannst ok seggen: Dat geev dat doch al mal! De Heimatfilms ut de 50er Johrn. De „Deerns vun Immenhof“, „Dree Barken op de Heid“, Gröön is de Heid“ un wat nich allns. De Mischen weer meist ok: Beten Leev, beten Humor, beten Schicksal, schööne Landschapp.
Hüüt is dat gor nich so veel anners. `N beten peppiger opmakt, ´n beten mehr „Crime-Verbreken“. Dor kannst ´n beten indükern un dien Alldag vergeten. De Sorgen lööst je de Kommissor un sien Frünnen.
Ik segg mal, de Krimis mit Lokalkolorit vun hüüt, dat sünd de Heimatfilms 2.0.
Mit orrer mientwegen ok ahn mien Brill.
